Onze must-haves De wijk Saint-Léonard

Dit opmerkelijk goed gerestaureerde vakwerkhuis heeft een granieten begane grond met een deur met een latei en een halfronde boog. Let ook op de houten lambrisering met een boog en pijlen. Via een kleine deur konden medicijnen worden verstrekt toen het huis werd bewoond door een apotheker.
De andere twee verdiepingen zijn vakwerk met bakstenen vulling. Kijk omhoog en je ziet een schild met symbolen die in het hout zijn gekerfd. Kun je een sleutel vinden?
Aangenomen wordt dat dit gebouw in de Middeleeuwen een herberg was, gelegen aan de Grande Rue, een van de belangrijkste verkeersaders in de voormalige Cité des Ducs. Het gebouw gaat verder aan de rechterkant en je kunt het houten standbeeld zien dat waarschijnlijk Saint Louis voorstelt (kroon en kraag).

De binnenplaats draagt de meisjesnaam van Madame de La Peltrie, née Cochon de Vaubougon, die bekend staat als lekenstichter van het 1e Ursulinenklooster in Quebec in 1641.

In de middeleeuwen waren de bovenste verdiepingen van huizen donker en ontwikkelde het sociale leven zich op straat via kleine binnenplaatsen, zoals hier in de Cour Cochon. Als je langsloopt, zie je een trappentoren bekleed met kastanjehouten tegels; elke kleine houten tegel wordt een essente genoemd. De trappentoren werd duidelijk gebruikt om de bovenste verdiepingen te bedienen in een tijd dat er nog geen gangen in huizen waren.

Als je door de wijk Saint-Léonard wandelt, kom je het Maison dite à l’Étal tegen in de rue Porte-de-la-Barre, niet ver van de kerk Saint-Léonard.

Het werd gebouwd in de 15e eeuw, is een van de oudste huizen van Alençon en staat sinds 1926 op de monumentenlijst.
Ga terug in de tijd en stel je voor hoe de bakker, beschut door zijn luifel, zijn broden neerlegt op de indrukwekkende granieten kraam uit één stuk waaraan het huis zijn naam dankt. De met leisteen bedekte gevel draagt bij aan de historische charme.

Je moet goed zoeken om deze mooie verborgen binnenplaats te vinden! De Cour Jacques-René Hébert is een van die discrete plekjes die de charme en rijke geschiedenis van Alençon onthullen.

Betreed de binnenplaats via een discrete doorgang vanaf de rue de Sarthe en je ontdekt een intieme middeleeuwse sfeer die typisch is voor het oude centrum van de stad. Neem de tijd om omhoog te kijken: sommige architecturale kenmerken dateren uit de 15e en 16e eeuw.

Als je nieuwsgierig bent, vind dan de geheime doorgang die naar het hof van de kroonprins leidt!

De kerk ontleent haar naam aan een kluizenaar uit de vijfde eeuw die zijn familie verliet om in Vandoeuvre (een plaats van Saint-Léonard-des-bois) te gaan wonen. Een eerste gebouw werd opgetrokken tussen 1160 en 1182, maar verdween in de 13e eeuw; het parochieleven ging door tot het einde van de 15e eeuw.

René de Valois, hertog van Alençon, en zijn vrouw Marguerite de Lorraine bouwden een nieuwe kerk, die vanaf 1489 de parochiekerk van het kasteel werd. Het wapen van de hertog, samen met dat van Lotharingen, sierde lange tijd de gewelven en muren van het kasteel.

Helaas heeftde kerk Saint-Léonard door de eeuwen heen veel schade opgelopen: ze werd in 1560 geplunderd door de hugenoten en het gewelf stortte in op Eerste Paasdag in 1645. Het huidige gotische gewelf werd pas in 1836 herbouwd. Na de storm van 1999 stortte het dak in en werd het volledig herbouwd. Ingrijpende renovaties aan het interieur moeten nog worden uitgevoerd. De kerk blijft gesloten voor het publiek.

Het huis is zo genoemd omdat het gebouwd is op 7 kastanjehouten pilaren. Het is ook gebouwd boven een gewelfde stenen kelder uit de 12e (kapitelen) en 13e eeuw. Er wordt gezegd dat het de oudste “hostellerie” van de stad is!
De kelder zou een plaat bevatten met de inscriptie “Wie mij optilt, zal Alençon vergaan…”.

Het ossenbloedrood van het vakwerk is onlangs gerestaureerd en vervangen door een warmere kleur die de buurt opfleurt.

Niet ver van het Maison à l’Étal zie je de plek van een van de ingangen van de oude Cité des Ducs, symbool van de overblijfselen van de oude vestingwerken van Alençon. De Porte de la Barre staat trots bij de zuidelijke ingang van het stadscentrum, als een getuige van het verleden met vele verhalen.

Bij nadere inspectie valt meteen het defensieve uiterlijk op: je ziet een torentje, een schietgat en een inkeping in de muur die suggereren dat hier een ophaalbrug was. Deze poort werd gebouwd in de 15e eeuw en maakte deel uit van de stadsmuren die de stad beschermden en diende als strategisch oversteekpunt om de toegang tot de stad te controleren. Doe een stap terug in de tijd en stel je de dienstdoende bewakers voor, de passerende kooplieden en de drukte van het leven rondom…