Daniel Desmeulles werd in 1911 in Lisieux geboren. Hij studeerde rechten en geschiedenis en gaf les aan het Lycée d’Alençon in de jaren 1930. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, werd hij opgeroepen als officier en toonde hij vastberadenheid en moed. Gedemobiliseerd in 1940, keerde hij terug naar het onderwijs voor een jaar voordat hij zich aansloot bij het verzet in september 1941. Hij werd hoofd van het departementale netwerk onder het pseudoniem “Gérard”, de naam van zijn derde kind. Zijn netwerk organiseerde sabotagemissies, droppings van parachutes, bevoorrading met benzine en het opzetten van inlichtingennetwerken. De Duitsers probeerden Daniel te arresteren, maar hij ontsnapte ternauwernood in januari 1944. Zijn ontsnapping eindigde een paar maanden later, in juni. Hij werd gevangen genomen door de Gestapo en naar het Château des Ducs gebracht voor ondervraging.
Hij vertrok met 6 andere gevangenen (5 werden onderweg doodgeschoten) en wilde samen met de anderen doodgeschoten worden, maar het hoofd van de Gestapo (Hildebrandt) weigerde dit en zei tegen hem “Zo’n man kun je niet doodschieten”. Na deze episode werd hij naar verschillende kampen gestuurd voordat hij in april 1945 werd bevrijd door het Britse leger.
Uitgeput door tyfus stierf hij in mei 1945 tijdens een operatie. Hij werd postuum gedecoreerd als “Commandant van de Franse Binnenlandse Strijdkrachten” op 15 oktober. Op 21 maart 1947 werd een plein in de wijk Lancrel in Alençon naar hem vernoemd.
